De egel

Mijn favoriete kortverhalenschrijver en poëet moet wel Toon Tellegen zijn. Er is niemand die zo’n zware onderwerpen zo licht kan doen lijken en voelen. Soms denk ik dat hij de enige is die de wereld een beetje begrijpt én ze kan omzetten in begrijpbare woorden en vatbare metaforen. En nog op een prachtige wijze ook. Hieronder een klein fragmentje uit Geluk bij een Ongeluk.

##

Ik wil één ding vaststellen, dacht de egel op een keer. Onomstotelijk vaststellen. Zo vaststellen dat niet het meer ongedaan kan maken. Ook niet als de olifant er precies bovenop valt, of als de neushoorn erop afstormt, of als de beer het opeet, of als de aardworm het verstopt, of als de wind het beetgrijpt en ergens wil bezorgen waar niemand woont.
Ik sla het met honderd spijkers aan mijn muur, dacht hij, en ik schrijf het op mijn spiegel, ik kras het in mijn tafel, ik snijd het in de stam van de wilg, ik roep het in een gat in de grond en maak dat gat gauw dicht zodat het daar altijd blijft hangen, ik zorg ervoor (maar hij wist nog niet hoe) dat niemand het vergeet…
Hij bedacht nog veel meer, urenlang, tot de zon onderging en het donker werd in zijn kamer.
Totdat hij niets meer kon bedenken en zachtjes bij zichzelf zei:… dat ik gelukkig ben.
Hij knikte. Hij voelde zijn wangen gloeien.
Het was stil, overal om hem heen.
Hij voelde zich plots heel eenzaam, zo eenzaam als hij zich nog nooit had gevoeld
Dat ik óók gelukkig ben, dacht hij toen.
Hij ging in bed liggen.
Dat wil ik vaststellen, dacht hij. Toen sliep hij in.

tell003lang01ill06.gif

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s