Ik ben boos.

img_9483

3 maanden, 70 sollicitatiebrieven, ettelijke negatieve e-mails, 10 gesprekken, 5 persoonlijkheidstesten, 3 taaltesten en 7 schriftelijke thuisopdrachten later en ik heb nog steeds geen job. Nog steeds, ja, want hoewel er zeker en vast leeftijdsgenoten zijn die al langer thuiszitten, lijkt dit al veel te lang. Daar sta je dan, met lege handen op de arbeidsmarkt. Met lege handen, want een bachelor of masterdiploma, dat velletje papier waar je zo hard voor hebt geknokt, wordt tegenwoordig met gemak uit je handen geblazen alsof het niets is. Jouw diploma, jouw trots, alsof je niet jarenlang hebt bewezen dat je doorzettingsvermogen hebt, telt niet meer mee. Want het wachtwoord tot een job is tegenwoordig “ervaring”. Ik durf het amper uitspreken. “Je hebt wel weinig ervaring, hé”. “Kan je mij iets meer vertellen over je ervaringen?” “Geef eens een voorbeeld uit je ervaring.” “Er waren profielen die meer aansloten bij de ervaring die we zoeken”. “Helaas, een andere kandidaat had meer ervaring”.

Daar sta je dan, zogezegd met lege handen, want een levenservaring of ervaring als vrijwilliger zijn geen “echte” ervaringen. En dan, na de zoveelste afwijzing en de zoveelste teleurstelling, word ik boos. Boos omdat ik mijzelf in twijfel begin te trekken. Boos omdat ik mijn humeur laat bepalen door personen die denken mij te kennen aan de hand van een momentopname. Boos omdat ik mijn zelfwaarde voortaan koppel aan het aantal sollicitatiegesprekken en het aantal proeven waaraan ik mag meedoen. Boos omdat ik mijzelf  en mijn zelfvertrouwen elke keer opnieuw moet opbouwen. Boos omdat ik wil opgeven. Boos omdat ik mijn ambities en dromen bijna opzij schuif.

Volgende keer beter. Maar wat is beter? Beter voor mij, of beter voor het bedrijf of de organisatie? Ik word er in elk geval niet beter van, van nooit de kans krijgen om mijzelf te bewijzen. Nooit het voordeel van de twijfel te krijgen. Van alles al te moeten kunnen, waarbij willen kunnen ondergeschikt wordt.

Ik word alleen maar boos. En moe, want solliciteren is een full-time job an sich, maar ze betaalt de rekeningen niet.

Het is gemakkelijk in een negatieve spiraal terecht te komen en de moed te laten zakken. Met lood in de schoenen te beginnen aan je volgende brief. Maar niet met mij. Met mij niet. Ik weiger mijzelf kopje onder te laten duwen in de grote zee die de arbeidsmarkt is, en waar ik, als jong afgestudeerde, met zwembandjes aan naar adem probeer te happen. Ik, ik word Olympisch kampioen.

Ik was boos. En nu weer niet. Het is te gemakkelijk met kwaadheid de wereld te bewandelen. Die is er al genoeg. Het getuigt pas van moed en eigenwaarde in jezelf en je kunnen te blijven geloven, totdat op een dag, iemand anders het voor je doet.

En dan, dan vind je de job van je leven.

 

Advertisements

One thought on “Ik ben boos.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s