I Think We Should See Other People #1

A while ago, I asked a couple of my friends, both Belgian and international, to write a guest blog post for this blog, leaving them entirely free in what they write about, how they do this and in which language they intend to communicate. The purpose of this being to hear other voices than just my own. In other words: I think we should see other people. It allows me to show you different perspectives on the same things, to let you be guided through familiar or unfamiliar places by people that are not me, and to introduce you to some new people of my own dear circle of friends. But let’s not get too cheesy, shall we.

Today, I am proud to present to you, my very first guest blogger: Jolien. I’ve known Jolien since we were both only 3 years old. A friendship for the history books, as she herself describes it below.

Jolien

***

Laatst kreeg ik de vraag om iets te schrijven voor deze blog. Ik heb de vraag wat laten bezinken en heb nagedacht over wat ik zou schrijven. Er vallen immers zoveel dingen te vertellen. Een beetje later ben ik beginnen schrijven. Zoals verder zal blijken, blinkt mijn stijl niet uit in creativiteit, noch in originaliteit. Desalniettemin is hij wel oprecht en vereerd.

Centraal in mijn stukje tekst staat een groepje van vier vriendinnen. Daar draait het allemaal rond. Mijn groepje van vier. Vier vriendinnen die niet telkens bij elkaar hoeven zijn om er toch voor elkaar te zijn en om elkaar te begrijpen. En dat is net zo leuk aan ons. We zijn vier, zelfstandige, intelligente jonge dames met een druk leven. Elk een ander leven, met andere inzichten en uitdagingen. Maar toch is er iets wat ons bindt, en dat is onze vriendschap.

Klinkt filosofisch. In theorie althans. In de praktijk spreken we af, om de zoveel tijd. Dan drinken we warme choco’s of wat witte wijntjes. Of eten we loempia’s, in een soort jeugdig bouwwerk zonder deur. Waarvoor we eerst door een donker veld moeten. En waar één van ons eerst van dichtbij kennis maakt met de drassige, Hagelandse ondergrond. Uiteindelijk hebben de loempia’s wel gesmaakt. Zonder het te beseffen hebben we van die avond weer een mooie herinnering gemaakt, die voor altijd geattesteerd staat in de vorm van een aantal zelfgemaakte portretten.

En zo hebben we er veel, geen portretten, maar wel de mooie herinneringen. Zoals die avond, wanneer we eindelijk nog eens allemaal samen naar de film gingen. Happy Hunger Games! Zijn we nu Team Gale of Team Peeta? “Ze had Gale moeten kiezen, gelet op hun gezamenlijke jeugd.” “Of de zachte Peeta?” “Neen, Gale. Die kan haar tenminste beschermen, zoals hij voor haar familie deed.” “Peeta daarentegen, nu ja, die kan schilderen. En bakken.” “Trouwens, Peeta is kleiner dan haar, wat als ze hakken draagt?” “Maar toch, Peeta begrijpt haar uiteindelijk het best.” Conclusie, we zijn Team Finnick. Die mag er tenslotte ook zijn. Weer een topavond!

In ons haastige leven staan we er niet altijd bij stil. We spreken af en babbelen bij. Discussiëren over nutteloze weetjes of over belangrijke dingen. We hebben een mooie vriendschap. Met leuke en blijvende herinneringen. We hebben een vriendschap, en een heel leven voor ons. Waar we met z’n vieren van gaan genieten. Met nog vele belevenissen die meegemaakt zullen worden.

4 musketeers

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s